Dag 18: Cella otto. (cel 8)

Ik woon alweer een paar weken in ‘cella otto’. cel 8.
Sinds gisteren alléén, want Françoise is zomaar met huisarrest gestuurd. Jammer, want ze was wel okay. Nou ben ik maar alleen . . .

Maar ik heb wel de volledige inrichting geërfd. Gordijnen, een campinggasje, hangzakken om m’n spullen in op te bergen, een gekleurde doek, voor op mijn bed . ..
Ik ben echt blij met al die dingen, want in een kale cel is het slecht toeven, standaard is er namelijk helemaal niks. In de bijna twee jaar dat Françoise hier heeft gezeten, heeft ze van alles bij elkaar gesprokkeld, zoals pannen en schoonmaakspul, theedoeken, een badhanddoek en een badjas, dubbelgebreide warme sokken, een aansteker en olijfolie. Ik heb zelfs kleren van haar gekregen. En misschien nog wel het belangrijkste: een woordenboekje.
Mijn cel no.: 8.
“ Cella otto.”

*-*-*-*-*

De traliedeur met een hele rij sloten moet altijd dicht zijn! Overdag met 2 sloten, vanaf half acht ’s avonds met 3 sloten, kaklakkedie klakkedie klakkedieklak, dan is ie dichter dan dicht.
Maar we kunnen wel met elkaar praten door de getraliede deuren, het makkelijkst met de buren aan de overkant van de gang.

Buiten de getraliede deur zit een dichte stalen gepantserde deur met een luikje d’r in.   Die deur gaat dicht en op driewerfslot om ½ 12 ’s nachts en om ½ 8 ’s ochtends gaat ie weer open. Da’s wel lekker rustig ook, want het is hier nogal gehorig met die grote holle gang in het midden.
Het luikje in de deur gaat nooit dicht, tenzij er heibel is, of straf.

Ik zit naar jullie te schrijven met m'n rug naar het raam en door de traliedeur kijk ik de gang in, die zo’n 2½ meter breed is.
Het is hier verrekte koud, want dat raam is alleen maar een slecht sluitend stukkie plastic, maar door het plastic en de tralies kan ik kijken op de binnenplaats, waar we iedere dag van 9 – ½ 12 en ’s middags van 1 – ½ 4 op mogen. Da’s dus wel prima.
Uitzicht op de binnenplaats is ook goed tegen depri gevoelens, vind ik zelf: als ik niet naar buiten wil, hoor ik wel de andere meiden en ik kan ze ook zien. Aan de andere kant van de gang, kijk je alleen tegen een blinde muur op 2 meter bij je vandaan. Da's zo saai.

Omdat we op de 1e etage zitten, kan ik voorbij de 10 meter hoge muren met wachttorens heel in de verte de bergen zien en zodra het donker is, gaat daar een wilde lasershow te keer.
Althans, dat dacht ik, maar eergisteren hoorde ik, dat het de vuurtoren is met rood, groen en wit licht voor de vliegtuigen.
In ieder geval kan ik er uren naar kijken.

kus kus kus, later meer.

Dag 13: Wuivende palmen

Het is nu zaterdagmiddag en ongelofelijk rustig op de afdeling, want iedereen is op de luchtplaats.

Ik ben er niet bij, want ik was m’n haar aan het verven en te laat klaar om om 2 uur mee naar buiten te gaan.
Maar het is niet erg, want ik was vanmorgen al vanaf 9 uur op de binnenplaats.

Op zaterdag is er geen Italiaanse les en het is altijd wel lekker rustig, zo vroeg. Dan kan ik rondjes rennen op de binnenplaats en yoga-en.
Soms sloof ik me uit voor Rosita. Die is zwaar psychotisch en zou hier helemaal niet moeten zitten, volgens mij en ze loopt meestal door haar cel te blèren tegen allerlei denkbeeldige beesten, maar soms, als ik onder haar raam mijn yoga-oefeningen doe, staat ze even heel blij te staren. Dan maak ik een diepe buiging en klapt ze, waarna ze weer met dubbele kracht begint te schreeuwen tegen van alles en nog wat.

Doordat ik voor Rosita bezig was, had ik niet op de tijd gelet, en had ik om 10 uur niet de bewaker gezien, of misschien was ze niet geweest, hoe dan ook, ik mocht niet naar binnen en moest wachten tot de volgende ronde, om kwart voor 11, maar het is echt nog veel te koud om ergens stil te gaan zitten wachten.

Gelukkig wordt een mens hier vindingrijk.
De zon begon op de binnenplaats te komen en ik ging rondjes in het zonnetje lopen, terwijl ik me verbeeldde dat dit het strand was. Met een lekker zand-paadje. En ‘n palmpje of 3. Wuivend.
In het begin verbeeldde ik me er ook nog het geluid van golven bij, maar dat was een beetje té.

En ja hoooor: een grijns van oor tot oor en minstens zo goed als ‘da real thing’.
Eigenlijk maakt het op het moment dat je in het zonnetje loopt niet uit, of je in t zonnetje op t strand loopt of op de binnenplaats van de gevangenis: op dat moment geldt: in 't zonnetje lopen is in 't zonnetje lopen en dat is lekker.
En om kwart voor 11 mocht ik naar binnen.