Vegetariër

Als officieel erkend vegetariër krijg ik iedere dag extra groente.
Die moet ik nog wel koken en dan vraag ik aan m’n buurvrouw Marta uit cel 7 hoe dat moet, want die is kok.

Ik probeer dan echt te doen wat ze gezegd heeft, maar ik heb nog niet één keer lekkere groente gemaakt. Eerlijk gezegd is het meestal niet te vreten. Haar aanwijzingen zijn wel goed natuurlijk, maar ja, ik ben nou eenmaal beter met een inbussleutel dan met een koekenpan en dat is nog niet veranderd, hoe graag ik ook zou willen.

Het punt is dat we hier veel te veel te eten krijgen en te lekker, dus iedereen wordt moddervet.
We krijgen pasta’s, kazen, risotto met kaas en gefrituurde soufflé's en gebakken kippenboutjes en gegratineerde ovenschotels met bechamelsaus en allerlei heerlijks, maar ik wil niet dik worden dus kook ik mijn groente.
Niet te kanen maar wèl uit het water. Ik word er niet moddervet van en krijg bovendien binnen wat ik echt nodig heb.
Het is evengoed wat, hè?


Ik maak nu venkel, met daarbij van die lange stelen die je ook rauw kunt eten, of in een dipsausje. Ik hoop maar dat je ze ook kunt koken, want dat ben ik aan het doen. - venkel met lange stelen -
Het zal wel weer niet te vreten zijn, maar ja, wel gezond en veel minder vet dan de heerlijke pasta van het huis met kaassaus gegratineerd en wel.
En de hele afdeling ruikt altijd zo lekker . . . mmmmmm.

Dag 28 en ik kan nog steeds niet koken.

Het is vandaag zondag, en op zondag gebeurt er hier niks.
En dan is koken wel een leuke afleiding, dus kook ik nu op het campinggasje, maar ik kan nog steeds niet koken. Heb ik nooit gekund en dat zal me in dit leven waarschijnlijk ook niet gaan lukken.
Toch probeer ik het dapper, want als officieel geregistreerde vegetariër word ik bijgevoerd met groente, rauwe groente, die dus nog gekookt moet worden.
Of weggegooid, maar dat is zonde. Je gooit hier nix weg. Dus kook ik m’n groente, ook al kan ik niet koken en knap ik van ‘t resultaat eigenlijk niet op.

Misschien kan ik beter iemand zoeken die wel kan koken en dan een deal maken dat ik haar de rauwe groente geef en dat ik dan de helft gekookt en wel weer terug krijg . . .

*-*-*-*-

Qua messen hebben we plastic wegwerpmesjes. Die je dus niet wegwerpt, maar afwast.
Okay: een appeltje snijden met een plastic wegwerpmesje. Klak: mesje in tweeën.
Een appeltje snijden met mijn aluminium lepel was zo geleerd, maar een rauwe wortel in reepjes of plakjes snijden met mijn aluminium lepel krijg ik niet zonder ongelukken voor mekaar.
Aha. Een kapot plastic mesje is helemaal niet kapot, het heeft alleen zijn niet-snijdende gedeeltje afgeworpen. Je neemt gewoon het stukje met karteltjes dat over is en daar snij je mee en dat is dan verder niet meer kapot te krijgen, dus het mesje z'elf is erop vooruit gegaan.

En zo gebeurt er toch nog van alles.
Volgende week schijnt men te beginnen met computerles en daar heb ik op ingeschreven. Schijt aan die computerles, maar ik krijg zo’n kramp van ‘t schrijven en nou hoop ik dat er aan die computer ‘n printertje zit, dat ik kan gebruiken. . .

Morgen verder, ik mis jullie en xxxx Anna.