dag 47. vrijdag avond

Huisarrest als optie

Nou, laat ik maar met de advocaat beginnen: vandaag is ze geweest. Om 10 voor twaalf vanmorgen en ze had maar 10 minuten tijd voor me. . . balen. De huis- en autosleutels komen naar jullie toe, maar we konden het vanmorgen niet regelen, omdat alles hier om 12 uur dicht ging. Echt waar.

De advocaat werd er om 12 uur ook uitgezet, maar voor ze weggestuurd werd, zei ze me nog wel dit: “De onderzoeksrechter geeft me 90% kans dat ie je huisarrest zou geven als je hier zou wonen.”
Ik zag er de humor niet van in en vroeg: “Ja, maar wat krijg ik wèl?”
“6 jaar, waarvan je d’r 4 moet zitten, maar daar gaat ook nog wel wat van af.”
Ze keek er nog trots bij ook !
Toen zei ze: “Nou moet ik echt gaan. Dáág, ik zie je misschien dinsdag, anders later in de week, of de week daarna uiterlijk.”
“Shihihit !” dacht ik.
Het was weliswaar veel minder dan de 8 tot 13 jaar die ik door de eerste advocaat had horen roepen, maar 6 jaar voor een paar kilo gras klonk me toch nog wel erg hoog, voor een land in west-Europa.


Na de lunch ging ik ‘n stukkie buiten lopen en ‘n beetje kletsen met een Albanese technicus. Met haar klets ik wel graag. Ze heeft een scherp stel hersens en genoeg geduld om m’n moeizame Italiaans uit te luisteren.
Xena, zo heet ze, vroeg me of m’n advocaat nog was geweest en in m’n steenkool Italiaans brabbelde ik iets van: “ Ja, maar ik heb geen moer aan d’r want ze had maar 10 minuten tijd voor me en ze kan huisarrest voor me regelen, maar wat heb ik dáár nou aan, dat geldt alleen voor Italië en ik wóón hier geeneens.”

Ik had verwacht dat Xera mee zou gaan in mijn onvrede, maar het tegendeel gebeurde. Ze slaakte een kreet, deed een vreugdesprongetje en riep: “Maar dat is gewèldig, dat is je lekkerste natte droom. Als ‘n advocaat dat zégt, dan dóét ze ‘t ook echt !"

“Ja, wat n kunst om dat te beloven, ze weten toch dat ik hier niks heb? “

“Nou, dan húúr je toch wat hier? Dat regelt je advocaat òòk voor je en dan mag je je straf in huisarrest uitzitten. Dat is fantastisch. Lekker je eigen etage ergens – computer – internet – telefoon – alles. Je mag alleen in het begin maar 1 uur de deur uit voor boodschappen. Dan regel je toch iets met balkon ? . . . met uitzicht ? “
Nou, dat vond ik toen ook. !



Dus, lieve vrienden, heb ik de advocaat zojuist geschreven van “fantastisch, doen we, zettumop !”


En jullie weten dat ik vaak iets te optimistisch van aard ben, maar dat vind ik leuk, dus voorlopig gaan we ervan uit dat jullie binnenkort, over een maand of 2, 3, 4, 'n vakantie-adres in Italië hebben, makkelijk bereikbaar per trein, in de bergen, ergens aan een meer. Leuk ritje met de motor.


Mocht ik de pech van die 10% hebben, dan zien we wel weer, maar dat denk ik niet, zoveel pech heb ik meestal niet. Leuk en spannend hè?


Nou heb ik dus het probleem dat die grote grijns op m’n kanis nogal ongepast is hier, vind ik zelf.

Maar waddafuk, ik krijg 'm d’r tòch niet af ...

Irina

Vannacht om 1 uur, ‘n herrie jòh.
Er wordt een doodsbang meisje met lang blond haar m’n cel binnen geschoven. Ze staat rillend in een hoek en huilt alleen maar. Ik help haar het bed op te maken, dat er nog staat van Françoise en welterusten.
Ik ben niet op m’n best als ik na 4 uur slaap wakker word gemaakt door bewakers met rillende meisjes.

Vanmorgen, in m’n beste Italiaans, met een lieve smile, zeg ik: “Goeie morgen, wil je koffie of thee?”
Nou, daar gaat ‘t mooie blonde meisje: “Oooooohhh, neueueueuhh, neueuhhh, ik wil nix, ik krijg geen hap naar binneueuheuheuehuueu,” mekker, snotter, mekker . . .
Ik vraag, met m’n aller, àller liefste stemmetje, met bloemetjes omrand, wat er aan de hand is.
Jammerend, en wenend en schreiend komt eruit dat ze 25 jaar is, in haar vaderland Oekraïne wordt gezocht, dat ze al 8 jaar in Italië woont, dat ze hier nix verkeerds heeft gedaan, vast werk heeft en dat ze zo bahàng is voor al die gevangeneuheueueuheuheu . . .
Ik zeg : “Welnee, joh. Van ons heb je nix te vrezen, wij zijn hartstikke lief.”
“Heueueu, nou jij misschien, maar de rest is zo èhèhengng…”.
Volslagen de kluts kwijt.

Okay, ze is dus in Italië opgepakt om iets wat in haar vaderland is gebeurd en waar ze niet bij was en ze ligt alleen maar te huilen. Dat is nog het pijnlijkst van dat hele gevangen zitten: iemand anders te zien lijden. Zelf maak ik het uitstekend, dank je, maar dat meisje zó kapot te zien, doet me veel pijn…

En d’r is ook goed nieuws: ik heb waarschijnlijk een andere advocaat, die me is aanbevolen door een Hollander aan de mannenkant die hier al jàren zit en wéét wie de beste advocaat voor mij is. Via Françoise, alweer de onschatbare Françoise, correspondeer ik met hem en ik heb al zoveel nuttige informatie van hem gehad.

Er komt een beetje leven in m’n brouwerij. Joepie.
Ik ga even yoga-en, mediteren en m’n nagels lakken . . . jaja, ik heb 't druk
Doei en kusszzz, A.

Dag 2. dinsdag middag.

Pfffff

Ik ben weer bij Maria in de cel en we hebben net gegeten. Maria is met de rest naar buiten naar de binnenplaats en ik probeer wat afstand te scheppen tussen nu en wat er vanmorgen gebeurd is, door dit aan jullie te schrijven, maar eenvoudig ligt het niet.  

Vanmorgen realiseerde ik me, in de halve minuut tussen 'het overleg' met de advocaat en het begin van het verhoor, dat ik aan de goden was overgeleverd. Ik heb genoeg psychologie gestudeerd om te weten, dat een verhaal, hoe echt ook, nooit klopt, omdat het onze zienswijze is op de werkelijkheid. Die zienswijze wordt altijd vertekend door degene die het beleeft. Dus wàt ik ook zou vertellen, rafeltjes zijn er altijd, of ik nou te goeder trouw ben of niet.

Ik besloot ter plekke om alles dan maar zo eenvoudig mogelijk te houden, zodat mijn verhaal zich ging beperken tot: "Ja, ik had 8 kilo hele lekkere wiet bij me, nee, ze zijn niet van mij, nee, ik ken de namen niet van wie het wel is, maar ik was wel van plan om het af te gaan leveren, hoewel ik nog niet wist waar of aan wie."

Deze moeite had ik me kunnen besparen.

Mij werd weinig gevraagd, want de onderzoeksrechter en de advocaat vonden elkaar wel aardig en brachten dat tot uitdrukking, door leuk sterke verhalen naar elkaar te kaatsen.

De rechter zei dan bijvoorbeeld, dat niemand mij op pad zou sturen met zoveel verboden drugs, zonder mij goed te kennen en zonder mij te vertellen waar het naartoe moest, en dan hoorde ik de advocaat tegen de rechter zeggen, dat als ik er in geluisd was door een grote organisatie, dat ik dan met 8 kilo over de grens was gestuurd om gepakt te worden, zodat de 100 andere kilo's even verderop de grens over gezet konden worden zonder problemen. Spannend jòh.

Een goed schrijversduo, die 2. De vertaalster vond het ook leuk, geloof ik.

Samen keken we zo nu en dan vol bewondering naar het duo.

 Sjowall en Wahloo ? Nicci en French?

Na een half uurtje was het feest over, en ik liep met mijn advocaat de gang in, terwijl de bewakers op hun horloge keken, omdat ze me wel weer terug wilden brengen, want het liep tegen koffietijd. 

De advocaat mopperde, dat geen verhaal ook een knudde verhaal was en dat ik toch minimaal met iets spannends had kunnen komen, of gewoon had kunnen vertellen wat me gevraagd werd.

Voorts zei ze, dat ze aan het werk zal gaan en eind van de week gaat ze terug komen, of anders uiterlijk begin volgende week. 

De bewakers begonnen nu een beetje aan me te trekken, van meekomen nou en ik kon nog net vragen: "Waar moet ik me op voorbereiden?"

De advocaat dribbelde mee, terwijl ik al min of meer richting de uitgang werd geduwd en haar hakjes klikten galmend door de gang. Op deze beat klonk haar stem als een synthesizer met echo:

"De minimumstraf is 8 jaar, maar dat is als je volledig had meegewerkt, namen, plaatsen, alles. In jouw geval zou ik toch maar rekening houden met 10 tot 12."